Nga Blendi Fevziu
Prenjo Imeraj eshte 89 vjec. Ka ardhur nga Nju Jorku per te pare kombetaren ne Gjermani. Ja si e pershkruan deshiren e tij i nipi, Arben Imeraj:
“Xhaxhai im është një mjek në pension. Për më shumë se 30 vjet, si shumë prej nesh, edhe ai emigroi, duke ndjekur djalin e tij që u transferua atje larg, në Nju Jork.
– A do të më çosh në Gjermani?- e pyeti djalin e tij, muaj më parë.
– Për çfarë?
– Do doja të shihja ndeshjet e kombëtares sonë të futbollit”.
– Je 89 vjeç, o ba!
– Pikërisht, nuk kam shumë kohë për të jetuar.
– Por ti nuk ke shkuar kurrë në stadium, nga të erdhi kjo dëshirë? – vazhdon i biri.
– Tani është ndryshe.
– Nuk e përballon dot lodhjen dhe stërmundimin. Udhëtimi i gjatë mund të të dobësojë.
– Përkundrazi, mund të më rigjenerojë. Dua të përjetoj atmosferën që krijojnë tifozët tanë, dua të festoj edhe unë, të shoh nga afër lojtarët tanë, dua të këndoj himnin e flamurit së bashku me mërgimtarët e tjerë, edhe unë. E dua Shqipërinë…
– Kam hallin tënd, baba.
– Është dëshira ime e fundit, bir, ëndrra ime.
Është e pamundur të qëndrosh indiferent ndaj një dëshire kaq të pafajshme e të sinqertë.
– Qoftë e bërë, ba! Do shkojmë në Gjermani!
… futbolli është sporti më i bukur, jep shumë emocione. Jep gëzim, alegri, entuziazëm, lumturi, lot gëzimi.
Por Shqipëria është edhe më e bukur se futbolli. Ajo dhuron veç dashuri.
Forca Shqipëria… forca xhaxhi!”
