Banorët e Patosit janë ngritur sërish në protestë këtë të shtunë, për të katërtën herë radhazi, për të kundërshtuar projektin e reformës territoriale që parashikon bashkimin e Bashkisë Patos me Bashkinë Fier.

Qytetarët kërkojnë që Patosi të vijojë të funksionojë si njësi vendore më vete, duke insistuar se qyteti i tyre i plotëson të gjitha kapacitetet për të administruar vetë territorin dhe financat.

Gjatë protestës, ku u bashkuan edhe mjaft qytetarë të moshës së tretë, u ngritën shqetësime se bashkimi administrativ do të çonte në lënien e Patosit në plan të dytë sa i përket investimeve dhe shërbimeve publike. Banorët argumentuan se bashkia e tyre është financiarisht e qëndrueshme, nuk ka detyrime ndaj buxhetit të shtetit dhe se ndër vite janë realizuar investime të rëndësishme.

“Ne këtu në Patos do të festojmë 100-vjetorin e grevës së parë të punëtorëve të naftës. Kjo histori duket se nuk njihet. Pse duan të shkatërrojnë qytetin e naftëtarëve të Patosit?”, kanë deklaruar protestuesit.

ADVERTISING

Sipas tyre, përveç anës administrative, ruajtja e autonomisë lidhet drejtpërdrejt me historinë dhe identitetin e qytetit të ndërtuar rreth industrisë së naftës.

Organizatorët e tubimit bënë me dije se kundërshtimi i tyre do të vijojë edhe në ditët në vazhdim pa marrë parasysh vullnetin e komunitetit. Ata paralajmëruan përshkallëzim të reagimit popullor, duke mos përjashtuar as bllokimin e aksit rrugor që lidh Patosin me zonat përreth, nëse kërkesat e tyre nuk do të merren parasysh nga autoritetet.

Më 16 nëntor 2025, Presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky dëgjoi në altoparlantin e telefonit të zyrës një zë të panjohur. Ky bashkëbisedues i ri, që fliste me një theks të hollë amerikan, kishte një plan për Zelenskyn. Një sërë pikash, të gjitha të miratuara nga presidenti i SHBA-së, për atë që Zelensky do të duhej të bënte për t’i dhënë fund luftës së Ukrainës me Rusinë.

Lista e kërkesave vazhdonte pafundësisht. Kishte kufizime të reja që Ukraina do të duhej të vendoste në ushtrinë e saj, duke e penguar të barazohej ndonjëherë me avantazhet e Rusisë në fushën e betejës. Ishte realiteti se Ukraina do të duhej të hiqte dorë nga çdo ëndërr për t’u bashkuar ndonjëherë me NATO-n. 

Kishte qëndrime se, edhe pse aftësia e Ukrainës për t’u vetëmbrojtur do të tkurrej, Rusia do të shihte heqjen e sanksioneve së shpejti dhe që Moska do të mirëpritej përsëri në gjirin gjeopolitik, sikur lufta të mos kishte ndodhur kurrë.

Por kjo nuk ishte e gjitha. Siç e udhëzoi ky zë i ri Zelensky-n, Ukraina do të duhej në fund, zyrtarisht të hiqte dorë jo vetëm nga Krimea, por nga i gjithë Donbasi – përfshirë territorin që Rusia as nuk e kishte pushtuar. Pas vitesh luftimesh dhe pas miliona viktimash, Ukraina do të duhej të lëshonte territore – dhe të braktiste popullatat ukrainase – që Rusia nuk i pushtoi kurrë.

Propozimet ishin përtej çdo gjëje që Zelensky ose administrata e tij kishin dëgjuar ndonjëherë. Ato shkonin përtej çdo gjëje që dikush jashtë Moskës kishte propozuar ndonjëherë. Kërkesat në fakt e gjunjëzonin Ukrainën, duke bërë që Kievi të mbetej përgjithmonë i prirur ndaj Rusisë. Ndërkohë që ato lexoheshin si një listë pikash të negociuara, dukeshin më shumë si një listë dëshirash direkt nga Kremlini.

Zelensky nuk e dinte në atë kohë, por lista e kërkesave nuk kishte origjinën nga ndonjë kryeqytet perëndimor, por nga Moska. Dhe njeriu që po i zbulonte këto kërkesa ishte Jared Kushner, i cili tani po dilte nga hija, duke zënë vendin qendror në luftën e vazhdueshme midis Rusisë dhe Ukrainës. Ai ishte aty për t’i thënë Zelensky-t se plani ishte i Uashingtonit dhe se Kushner ishte aty për t’u siguruar që plani po zbatohej.

E gjithë saga e ndyrë e “planit të paqes” të supozuar të Kushnerit në fund të vitit 2025 gjeneroi menjëherë tituj kryesorë dhe reagime të shpejta. Por, teksa shumë u përqendruan në natyrën e çrregullt dhe të rastësishme të vetë planit – dhe në sa pak dinin në të vërtetë detajet përpara kohe të gjithë përveç Kushnerit dhe partnerit të tij, Steve Witkoff – pati pak vëmendje mbi implikimet e propozimit, ose çfarë domethënie kishte ai për marrjen nën kontroll të politikës së jashtme të SHBA-së nga oligarkët. 

Sepse edhe teksa Kushner rrinte ulur aty, duke kërkuar që Ukraina të lëshonte territorin që Rusia nuk e kishte fituar kurrë në fushën e betejës, ngritja e tij në qendër të luftës më të madhe që Evropa kishte parë në gati një shekull foli shumë më tepër jo vetëm për të ardhmen e tij, por edhe për të ardhmen e oligarkisë në Shtetet e Bashkuara – dhe çfarë do të thoshte kjo ngritje për stabilitetin global të komentuar gjerësisht.

Shikoni Kushnerin si fillim. Pas muajsh veprimi kryesisht larg syve, duke orkestruar politikat e punësimit dhe drejtimit, gjysma e dytë e vitit 2025 e pa Kushnerin të rikthehej në qendër të vëmendjes. Kishte marrëveshje financiare, që vetëm po rriteshin në fushëveprim dhe rëndësi. Ai u bashkua me mbështetës sauditë për të nisur blerjen më të madhe që bota kishte parë ndonjëherë, duke rrëmbyer kompaninë e videolojërave “Electronic Arts”. 

U pa qeveria e Shqipërisë që përshpejtoi zhvillimin e një investimi luksoz të pasurive të patundshme të Kushnerit, duke i dhënë atij toka të rëndësishme të çmuara nga shqiptarët – që çuan në protesta masive në Shqipëri dhe që vazhdojnë edhe sot e kësaj dite. 

Më i paharrueshëm, ishte përfshirja e Kushnerit në hartimin e një të ashtuquajturi armëpushimi në Gaza, i cili i dha Izraelit të drejtën për të pushtuar pjesën më të madhe të territorit – dhe që përshpejtoi qëllimin e Izraelit për të parandaluar një shtet palestinez përgjithmonë.

Por e gjithë kjo ishte një “nxehje” për shtytjen e papritur të Kushnerit në drejtimin e përpjekjeve të Shteteve të Bashkuara për t’u dhënë fund luftimeve në Ukrainë. 

Në fund të tetorit 2025, Kushner dhe Witkoff u mblodhën në Miami për një takim disaditor me Kirill Dmitriev, një person i brendshëm i sanksionuar i Kremlinit i ngarkuar me rekrutimin e Kushnerit në anën e Moskës. Gjatë një sërë “diskutimesh intensive”, Kushner dhe Witkoff hartuan së bashku një sërë pikash gjoja origjinale për të zgjidhur mosmarrëveshjet midis Rusisë dhe Ukrainës.

Por, siç zbuluan më vonë gazetarët Christo Grozev dhe Michael Weiss, plani i supozuar i paqes i Kushnerit nuk ishte aspak origjinal. Në vend të saj, “shumë nga kushtet e tij më të diskutueshme ishin pjesë e një dokumenti” që qarkulloi nga Kremlini muaj më parë. Plani i Kushnerit, që rendiste të gjitha mënyrat se si Ukraina do të kapitullonte ndaj Moskës, përmbante një “gjuhë specifike që shfaqej pothuajse saktësisht fjalë për fjalë në një tekst të mëparshëm – një të hartuar vetëm nga Dmitriev”, shkruan gazetarët.

Të dy dokumentet në fjalë nuk ishin saktësisht identike. Disa klauzola u modifikuan, ndërsa të tjera u zgjeruan ose u eliminuan. Por në tërësi, siç raportuan Grozev dhe Weiss, shumë nga “konceptet kryesore” të planit të Kushnerit nuk e kishin origjinën nga Kushneri, por nga Kremlini. 

Çuditërisht, Dmitriev e pranoi këtë. Në një telefonatë e rrjedhur me një zyrtar tjetër rus, Dmitriev thotë se ai do ta “transmetonte në mënyrë informale [dokumentin e Moskës] drejtpërdrejt, duke thënë se e gjithë kjo është informale. Dhe ata (domethënë, Kushner dhe Witkoff) “mund ta paraqesin atë si të tyrin”. Gjë që është pikërisht ajo që ndodhi.

Nëse Kushner do të kapej thjesht duke pastruar pikat e diskutimit rus, kjo do të ishte një gjë. Por ia vlen të ndalemi te implikimet, jo vetëm për Ukrainën apo Rusinë, por edhe për pjesën tjetër të globit. 

Kushner nuk ishte vetëm përfundim i ngritjes së oligarkisë në Uashington. Ai tani po shtynte përpara një plan që kërcënonte të destabilizonte botën edhe më gjerë dhe të ndizte një epokë të re bërthamore – dhe një garë drejt përhapjes bërthamore ndryshe nga çdo gjë e parë në dekada.

Nuk ishte vetëm se Kushner, me vjehrrin e tij pas tij, po shtynte përpara një politikë paqësimi, duke i dhënë një fuqie imperialiste mundësinë për të sulmuar një fqinj më të vogël. Ishte se, papritmas, një parim i ri i gjeopolitikës na shikonte të gjithëve në fytyrë. 

Me planin e Kushner, Shtetet e Bashkuara po zotoheshin të njihnin të drejtën e një fuqie bërthamore për të copëtuar një fqinj jo-bërthamor. Rusia nuk do ta merrte të gjithë Ukrainën, të paktën jo për momentin. Por Moska do të merrte të paktën disa – disa toka ukrainase, disa popullsi ukrainase – dhe do të mbetej e gatshme të vazhdonte pushtimin e saj në një datë të mëvonshme.

Me fjalë të tjera, blofi bërthamor i Rusisë kishte funksionuar. Ishte një mësim që mund ta pësonin të gjitha ato fuqi jo-bërthamore – Japonia dhe Koreja e Jugut, Kanadaja dhe Polonia, Kazakistani dhe Australia dhe Gjermania dhe shumë të tjera – që do të shihnin imperialistët e armatosur bërthamorë pranë kufijve të tyre. 

Ishte një mësim që erdhi direkt nga goja e një oligarku amerikan: një miliarder i pazgjedhur, i nënshtruar ndaj asnjë kërkese mbikëqyrjeje ose zbulimi, atje vetëm për shkak të marrëdhënies së tij me vjehrrin e tij. Tani ata dominojnë politikëbërjen e SHBA-së, dhe shumë më tepër.

Ka dhjetëra faktorë të tjerë që kanë çuar në këtë epokë të ardhshme të përhapjes bërthamore, nga imperializmi i Rusisë te irredentizmi i Kinës te miopia strategjike e Shteteve të Bashkuara dhe pamundësia për të menaxhuar me sukses aleancat. 

Por kur të shkruhet historia e kësaj rritjeje të re të fuqive bërthamore, do të ketë ngritjen e një oligarkie amerikane në qendër, e cila do të veprojë për përfitimin e vet, duke mos menduar shumë për pjesën tjetër prej nesh ose për atë që mund të nënkuptojë sundimi i saj për botën – ose atë që mbetet prej saj.

/Marrë nga Foreign Policy, përshtati në shqip LAPSI.al

*Autori Casey Michel është kreu i Programit të Luftës kundër Kleptokracisë të Fondacionit për të Drejtat e Njeriut dhe autor i librit “Shtetet e Bashkuara të Oligarkisë: Si e dobësojnë SHBA-të dhe e shkatërrojnë demokracinë aleatët më të pasur të Amerikës”

Pasditen e nxehtë të 26 gushtit, ndërsa dielli po perëndonte mbi plazhin e Durrësit, dhjetra punonjës policie po finalizonin një operacion të rëndësishëm në autostradën e zonës së Plepave.

Në shenjestër ishte Ergys Agasi, një personazh kontrovers 39-vjeçar, i shpallur në kërkim prej dhjetorit të vitit të kaluar për një seri akuzash të rënda në lidhje me ekzistencën e një grupi kriminal në manipulimin e tenderave të Agjencisë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit, AKSHI.

Pamjet e publikuara nga Policia e Shtetit tregojnë në skenën e krimit një makinë “Audi” në ngjyrë të zezë me katër dyert e hapura, e rrethuar nga makina civile të policisë dhe disa efektivë me uniforma dhe motorë.

Agasi shfaqet gjithashtu i rrethuar në njërën anë të rrugës, me duart e lidhura me pranga pas shpine dhe kokën e ulur forcërisht, pas një operacioni të kordinuar mes drejtorisë së Policisë së Durrësit, strukturave operacionale të Policisë së Shtetit dhe Prokurorisë së Posaçme, SPAK.

Të mërkurën, Agasi u ndoq hap pas hapi nga agjentët e policisë teksa po udhëtonte nga Elbasani drejt Durrësit së bashku me Uljan Shpatarakun, një ish-drejtues i Policisë së Elbasanit i promovuar nga ish-kreu i Policisë së Shtetit, Ilir Proda dhe i shkarkuar nga pasardhësi i tij në maj të këtij viti për “mosparaqitje të rregullt në punë”.

Të dhënat e siguruara nga BIRN përmes burimeve në dijeni të operacionit të koduar “Wanted” tregojnë se Shpataraku nuk ishte mbrojtësi i vetëm i Agasit në radhët e Policisë, gjatë muajve të tij të arratisë.

Burime të pavarura nga njëri -tjetri i thanë BIRN se Policia ka pasur informacione të vazhdueshme se Agasi fshihej kryesisht në një godinë në Shkozet të Durrësit, nën mbrojtjen e një organizate kriminale, por nuk pati vullnet për arrestimin e mëhershëm të tij.

Policia ka pasur gjithashtu informacione për lëvizjet e tij nga baza e Shkozetit drejt Elbasanit dhe Tiranës për të zhvilluar takime me personazhe të ndryshme të botës së krimit.

“Ka pasur informacione për vendodhjen e tij edhe më parë, por tani erdhi momenti që u krye ndërhyrja,” tha njëri prej burimeve në kushtet e anonimatit.

Një burim i dytë i tha BIRN në kushtet e anonimatit se pavarësisht informacioneve për vendndodhjen e tij, puna për identifikimin e vendodhjes së Agasit dhe arrestimin e tij filloi zyrtarisht pas rotacionit të strukturës drejtuese të Policisë së Shtetit, e cila u përmbyll në fund të muajit korrik.“

Më parë ka qenë e pamundur të veprohej për ndalimin e Ergys Agasit, pavarësisht se ka pasur informacione dhe të dhëna të shumta për vendodhjen e tij, që administroheshin nga institucionet e hetimit dhe ato të zbatimit të ligjit,” tha burimi.

Edhe pse nuk ishte një zyrtar publik, Ergys Agasi kishte sipas hetimeve të zhvilluara nga SPAK influencë mbi një numër zyrtarësh të lartë dhe fuqi të deleguara nga pushteti politik. Ish-zv.kryeministri në arrati, Arben Ahmetaj e ka akuzuar atë publikisht se luante rolin e “një koordinatori” mes botës së nëndheshme të krimit të organizuar dhe qeverisë së kryeministrit Edi Rama.

Për më shumë se një dekadë, AKSHI menaxhoi një buxhet të stërmadh, ku vetëm në 19 procedura të hetuara nga SPAK u llogarit një fond limit prej 5.9 miliardë lekësh (rreth 59 milionë euro). Hetimi zbuloi se drejtoresha e AKSHI, Mirlinda Karçanaj dhe zëvendësja e saj, Hava Delibashi i kishin lënë këto fonde në duart e grupit të lidhur me krimin e organizuar, duke paracaktuar fituesit dhe duke siguruar devijimin e dhjetëra milionë eurove drejt llogarive të biznesmenit të IT-së, Ermal Beqiraj dhe biznesmenit Ergys Agasi.

Agasi dhe Beqiraj akuzohen se së bashku me Karçanajn dhe persona të tjerë, krijuan një skemë zhvatjeje të parave publike përmes dyfishimit të vlerës së tenderëve, paracaktimit të fituesve dhe devijimit të miliona eurove në llogaritë e një kompanie fiktive, ndërkohë që për “eliminimin” e rivalëve u përdorën anëtarë të krimit të organizuar. Po ashtu, akuzohen edhe për pastrim parash.

Agasi i ka mohuar akuzat përmes avokatit të tij, Maksim Haxhia. Ky i fundit deklaroi të premten për gazetarët, pas një séance për masë sigurie që e la Agasin në qeli se klienti i tij “nuk ka qenë asnjëherë pjesë e procedurave të tenderave, nuk ka pasur asnjë lloj përfitimi, si dhe se nuk ka qenë asnjëherë pjesë e grupeve kriminale”.

Ortaku i Agasit, Ermal Beqiraj u arrestua në Francë më 24 korrik, ndërsa po fluturonte me një avion të lehtë në një hapësirë ajrore të kufizuar mbi centralin bërthamor të Penly-t dhe u shoqërua nga forcat ajrore derisa u ul në aerodromin e Albertit në rajonin e Somme-s në veri të Francës.

Sipas SPAK, hetimet e mëtejshme të autoriteteve franceze identifikuan pasuritë e Beqirajt në Francë, të cilat dyshohet se kanë origjinë kriminale. Sipas Prokurorisë së Posaçme, Beqiraj dyshohet se transferoi drejt Francës një pjesë të fitimeve të paligjshme me të cilat bleu një kështjellë, dy apartamente, mjete motorike dhe mbi 2 milionë euro i depozitoi në llogari bankare.

Rreth tre muaj më parë, Gjykata e Posaçme e Apelit vendosi të rrëzojë një pjesë të kërkimeve të SPAK për sekuestrimet e pasurive me vlerë 40 milionë euro të të hetuarve për aferën e AKSHI-t dhe personave dhe shoqërive të lidhur me ta./BIRN

Ergys Agasi do të dërgohet në paraburgimin e Bradasheshit, pasi Gjykata e Posaçme Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar la në fuqi masën e sigurisë “Arrest me burg” ndaj tij.

Kujojmë se Ergys Agasi, 39 vjeç, u arrestua më 26 gusht në autostradën pranë zonës së Plepave në Durrës, pas disa muajsh në arrati.

Në momentin e arrestimit, Agasi udhëtonte me një automjet tip “Audi”, së bashku me ish-zyrtarin e Policisë së Elbasanit, Uljan Shpataraku. Ky i fundit u arrestua gjithashtu dhe akuzohet për “Përkrahje të autorit të krimit”. Shpataraku pritet të përballet me GJKKO-n për caktimin e masës së sigurimit.

Ergys Agasi ishte shpallur në kërkim prej dhjetorit të vitit të kaluar, në kuadër të hetimeve të SPAK për një grup të dyshuar kriminal që lidhet me manipulimin e tenderave të Agjencisë Kombëtare të Shoqërisë së Informacionit (AKSHI).

Sipas hetimeve, Agasi dyshohet se kishte rol në një skemë ku tenderat publikë paracaktoheshin, ndërsa fondet dyshohet se devijoheshin drejt kompanive dhe personave të lidhur me grupin.

Në dosjen e SPAK janë përfshirë disa zyrtarë dhe biznesmenë, mes tyre ish-drejtorja e AKSHI-t, Mirlinda Karçanaj, zëvendësja e saj Hava Delibashi, biznesmeni Ermal Beqiraj dhe persona të tjerë.

Sipas SPAK, ndaj Ergys Agasit rëndojnë disa akuza: “Konkurrenca e paligjshme nëpërmjet dhunës”, “Heqja e paligjshme e lirisë”, “Shkelja e barazisë së pjesëmarrësve në tendera apo ankande publike” e kryer në formën e veçantë të bashkëpunimit atë të grupit të strukturuar kriminal dhe “Grupi i strukturuar kriminal”, “Kryerja e veprave penale nga organizata kriminale dhe grupi i strukturuar kriminal”, si dhe “Pastrimi i produkteve të veprës penale ose veprimtarisë kriminale” dhe “Korrupsioni aktiv i personave që ushtrojnë funksione publike”.